Patrole zimą służbę mogły pełnić tylko na nartach – nie było sposobu poruszania się pieszo w tak głębokim śniegu. Prowiant odbierany był ze strażnicy Jakuszyce i toboganami, ciągniętymi przez żołnierzy na nartach, docierał do naszej strażnicy. Zaprzęg konny mógł być użyty jedynie późną wiosną i latem. Po zejściu śniegu zaopatrzenie strażnicy odbywało się samochodem GAZ-69, który na zimę zabierany był do batalionu. Życie w strażnicy różniło się od kompanijnego: tu nie było pobudek zrywających żołnierzy z łóżek. Tok życia regulowała służba graniczna, pełniona całą dobę. Patrole powracające ze służby musiały mieć zapewnione 8 godzin snu. Pozostały czas przeznaczony był na szkolenie, odpoczynek i przygotowanie się do nowej służby. W strażnicy mieszkały dwie rodziny dowódcy i szefa strażnicy pani Jola Piecuchowa z synem i pani Władzia Raniszewska z synami bliźniakami...
1 czerwca 1976 Strażnica WOP Orle została rozwiązana. Na jej miejscu utworzona została strażnica ćwiczebna do szkolenia młodego rocznika poborowych Łużyckiej Brygady WOP. Jako strażnica ćwiczebna funkcjonowała do 12 września 1979.