Po utracie przez Rzeczpospolitą niepodległości car Paweł I Romanow nadał mostowniczemu kobryńskiemu Adamowi Bielskiemu starostwo liczące 93 gospodarstwa zamieszkałe przez ponad 800 osób. Do 1842 dzierżawcą był radca tytularny Podgórski, a następnie zgodnie z ukazem carskim wszystkie majątki kościelne i dawną królewszczyznę objęto pełną administracją państwową, Ławaryszkami zaczął rządzić wówczas administrator. 28 sierpnia 1863 miała tu miejsce zwycięska potyczka oddziału powstańczego dowodzonego przez plutonowego Karola Jasiewicza, który podczas walki poległ razem z dwoma innymi żołnierzami. W 1869 w miasteczku było 17 domostw, od 1905 działała wiejska szkoła ludowa. Podczas I wojny światowej miały tu miejsce starcia wojsk carskich z nacierającymi Niemcami, poległych grzebano w pobliżu kościoła. W II Rzeczypospolitej miasteczko Ławaryszki należało do gminy wiejskiej Mickuny w powiecie wileńsko-trockim, w województwie wileńskim. W 1931 roku liczyło 202 mieszkańców i znajdowało się w nim 39 budynków mieszkalnych, działała tu poczta, posterunek policji, remiza strażacka oraz szkoła powszechna.