W kilku miejscach saga wyraźnie odnosi się do innych źródeł pisanych. Dwukrotnie przytacza m.in. pisma Ariego Þorgilssona, raz zaginioną sagę Þorgils saga Höllusonar oraz sagę Njarðvíkinga saga. Prawdopodobnie autor znał jeszcze kilka innych historycznych źródeł, na których oparł swój utwór, niemniej jednak jego głównym źródłem informacji musiały być tradycje ustne, które rozwinął i ukształtował na własne potrzeby.
Manuskrypty Saga zachowała się w licznych rękopisach, z czego najstarszy z nich zawierający kompletny utwór to datowany na połowę XIV wieku Möðruvallabók. Jest również pięć pergaminowych fragmentów, z których najstarszy pochodzi z około 1250 roku. Licznie zachowały się też późniejsze rękopisy, które poza tekstem sagi zawierają także jej krytykę.
Uczeni podzielili rękopisy na dwie grupy: Y oraz Z. W pierwszej znajduje się Möðruvallabók, a w drugiej najstarsze fragmenty sagi. Największą rozbieżnością między grupami jest to, że grupa Y zawiera dodatkowe dziesięć rozdziałów, które nie zostały napisane przez oryginalnego autora, tylko przez Bolla þáttr Bollasonara. Z tego powodu są one traktowane jako osobne dzieło.