Na ich czele stała Organizacja Wyzwolenia Palestyny, która z innymi mniejszymi frakcjami rozpoczęła serię ataków terrorystycznych wymierzonych w Izrael. Odpowiedzią były kolejne izraelskie operacje odwetowe, a w czerwcu 1982 roku rozpoczęła się wojna libańska (1982–1985). Niewątpliwym sukcesem izraelskiej polityki była eliminacja Organizacji Wyzwolenia Palestyny z Libanu, jednak bardzo szybko w regionie rozpoczęły działalność radykalne organizacje szyickie – Ruch Amal i Hezbollah. Z Damaszku swoją działalność kontynuował Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Główne Dowództwo. W 1985 roku Izraelczycy kończąc wojnę libańską, wycofali swoje wojska i utworzyli w południowej części Libanu „strefę bezpieczeństwa”, za którą odpowiedzialność ponosiła Armia Południowego Libanu. Przyniosło to znaczne uspokojenie sytuacji, jednak w „strefie bezpieczeństwa” nieustannie dochodziło do ataków i różnego rodzaju zamachów. Wybudowany przez Izraelczyków płot graniczny, w znacznym stopniu utrudniał infiltrację granicy. Z tego powodu terroryści poszukiwali innych sposób zaatakowania Izraela. Już w marcu 1981 roku podjęto próbę przeniknięcia przy użyciu motolotni. Terrorysta dotarł w ten sposób nad Zatokę Hajfy i rzucił kilka bomb, wyczerpało mu się jednak paliwo i musiał wylądować, po czym został aresztowany.