W ślad za tą rzeźbą przyszły podobne prace o tematyce macierzyńskiej, a następnie wdzięczne figurki współczesnych kobiet czytających i tańczących, jak Tańcząca dziewczyna (Girl Dancing). Cechą dojrzałego stylu artystki stał się sposób plastycznej obróbki powierzchni rzeźb, który jednocześnie odzwierciedlał jej znajomość ówczesnej francuskiej praktyki akademickiej, a zwłaszcza twórczości rzeźbiarza Jules’a Dalou, znanego z takich prac jak Macierzyńska radość (1872). Najbardziej impresjonistyczna rzeźba Bessie Potter, Marzenia (Daydreams) z 1898 roku (Corcoran Gallery of Art), przedstawiająca dwie dziewczyny wyciągnięte na kanapie, przypomina ówczesne obrazy wypoczywających kobiet, namalowane przez takich twórców, jak Edmund Tarbell i Thomas Wilmer Dewing.
Po roku 1907 artystka coraz częściej przystrajała rzeźbione przez siebie tancerki w uogólnione klasyczne suknie inspirowane tradycją grecką. Takie jej prace jak Szalik (The Scarf) z 1908 roku Museum of Fine Arts w Bostonie wywołały skojarzenia ze starożytnymi figurkami z Tanagry.