Beikthano Beikthano (birm. //) zlokalizowane w nawadnianym regionie Minbu (w pobliżu współczesnego Taungdwingyi) i mające bezpośredni dostęp do leżącej na północnym wschodzie, dobrze nawodnionej równiny Kyaukse, jest najstarszym jak dotąd odkrytym i objętym wykopaliskami archeologicznymi ośrodkiem miejskim. Jego pozostałości – resztki budowli, ceramika, inne artefakty i szkielety ludzkie – datowane są na lata od 200 r. przed Chr. do 100 r. po Chr. Noszące nazwę upamiętniającą hinduistycznego boga Wisznu, miasto to mogło być pierwszą stolicą jednolitego kulturowo, a być może nawet politycznie, państwa w historii Mjanmy. Była to duża, ufortyfikowana osada zajmująca obszar ok. 300 ha w obrębie murów wzniesionych na planie prostokąta o bokach 3 km i 1 km. Mury i rozlokowane wzdłuż nich fortyfikacje miały grubość 6 metrów, a według datowania radiowęglowego wzniesione zostały pomiędzy 180 r. przed Chr. a 610 r. po Chr. Podobnie jak w przypadku większości wznoszonych później miast, jego główna brama wiodła do pałacu, który zwrócony był na wschód. Wykopaliska odsłoniły w obrębie murów także stupy i budynki klasztorne.