Jan Grzegorz Krawiec (ur. 15 marca 1909 w Bukowsku, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podporucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Józefa, rolnika i Franciszki z domu Klimek z Bukowska. W 1930 ukończył Państwowej Gimnazjum Męskie im. Królowej Zofii w Sanoku.
Następnie został powołany do odbycia służby wojskowej i po roku w 1931 ukończył dywizyjny kurs podchorążych rezerwy piechoty przy 17 pułku piechoty. W tym samym roku przeniesiony do rezerwy. Został przydzielony do 38 pułku piechoty Strzelców Lwowskich. W późniejszych latach odbywał ćwiczenia rezerwy w 4 pułku Strzelców Podhalańskich jako dowódca plutonu w 1938.
Wobec zagrożenia konfliktem, w 1939 został zmobilizowany, a po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej służył w szeregach batalionu ON „Żywiec”. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 i wkroczeniu do Lwowa, został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 (przypuszczalnie 18 kwietnia) wraz z innymi jeńcami osadzonymi w Starobielsku został przewieziony do Charkowa i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Charkowie oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940.