Na tym stanowisku dał się poznać jako zwolennik polityki takiego zarządzania indyjskim wojskiem, aby oddziały złożone z miejscowej ludności były słabiej uzbrojone niż jednostki etnicznie brytyjskie, co miało dać tym ostatnim przewagę w razie ewentualnego buntu Indusów. W 1878 powrócił na stałe do Londynu, gdzie został członkiem rządowej Rady ds. Indii. W 1882 przeszedł w stan spoczynku w stopniu generała.
Administrator kolonialny W październiku 1883 rozpoczął pracę w służbie kolonialnej jako gubernator Jamajki, gdzie jego najważniejszym zadaniem było takie przemodelowanie systemu politycznego kolonii, aby wąska elita białych plantatorów straciła dominującą pozycję w lokalnej polityce. W 1889 został gubernatorem Queenslandu, gdzie z kolei nadzorował trudny program cięć budżetowych, co nie przeszkodziło mu zdobyć w kolonii uznania i szacunku, jakim obdarzano go jako sprawnego administratora. W 1893 otrzymał nominację na wicekróla Indii, lecz odmówił jej przyjęcia. Po zakończeniu swojej kadencji w Australii, co miało miejsce w listopadzie 1895, powrócił do Anglii.