Antoni Budny (ur. 15 lutego 1861 w Sieluniu, zm. 24 listopada 1943 w Lublinie) – ziemianin, ostatni właściciel dóbr ziemskich Bychawa w powiecie lubelskim, hodowca koni.
Wywodził się z mazowieckiej szlachty Budnych herbu Jastrzębiec. Urodził się w rodzinie Teofila Mikołaja Budnego i Józefy Teodory z Lesiewskich, jako najstarszy z sześciorga rodzeństwa.
Naukę w gimnazjum rozpoczął w Warszawie, a ukończył we Włocławku. Następnie wyższe studia przeprowadził w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach (wówczas Nowej Aleksandrii). W czasie studiów oraz po ich ukończeniu w 1884 roku odbył praktykę rolniczą, a właściwie hodowlaną, u czołowego hodowcy świń, koni i owiec, Antoniego Bobrowskiego w Snopkowie koło Lublina. Potem przez cztery lata (1884–1880) gospodarzył u swojego ojca Teofila w majątku Wygnanowice (pow. Krasnystaw), wniesionym w posagu przez matkę. W latach 1888–89 podróżował po Europie, zwiedził Włochy, Francję i Anglię.