p.n.e.) sprowadzał dioryt z Maganu, który następnie używany był do wykonywania posągów przedstawiających tego władcę.
Handel wymienny pomiędzy Mezopotamią a Maganem poświadczony jest już za rządów akadyjskiego króla Sargona Wielkiego (2334–2279 p.n.e.), o czym świadczy wzmianka w jednym z tekstów o statkach z Maganu, Meluhhy i Dilmunu, cumujących przy nabrzeżach królewskiej stolicy AgadeH.W.F. Saggs, Civilization before..., s. 139.. Wydaje się jednak, iż już za panowania następców Sargona stosunki z Maganem pogorszyły się na tyle, iż jego wnuk, Naram-Sin (2254–2218 p.n.e.), zmuszony był poprowadzić przeciw tej krainie jedną ze swych wypraw wojennych. Według Kroniki wczesnych królów wyprawa ta zakończyć się miała sukcesem, a Naram-Sin pojmać miał nawet króla krainy Magan o imieniu Mannu-dannuGlassner J.-J., Mesopotamian..., s. 271.. Ojciec Naram-Sina, Manisztusu, najprawdopodobniej również poprowadził jedną ze swych kampanii wojennych przeciw Maganowi. Pokojowe relacje pomiędzy Maganem a Mezopotamią odnowione zostały przez Ur-Nammu (2112–2095 p.n.e.), założyciela III dynastii z Ur. Handel pomiędzy Mezopotamią a Maganem kwitł przez cały okres Ur III (ok. 2112–2004 p.n.e.) oraz środkową i późną epokę brązu. W zamian za dobra eksportowane do Mezopotamii do Maganu wysyłano wełnę, skóry zwierzęce, olej sezamowy i produkty roślinne.