Oczipok rozpowszechnił się w stroju ukraińskim w XIX wieku, po wyjściu z użycia namitki, która została porzucona być może ze względu na skomplikowany sposób jej zawiązywania. Na Kijowszczyźnie forma tego nakrycia głowy przypominała czepce noszone przez kobiety wywodzące się ze środowiska starszyzny kozackiej, które początkowo całkowicie ukrywały włosy. Na Połtawszczyźnie oczipok kobieta ubierała po raz pierwszy w czasie swego wesela. Umieszczany był on na okrytej płótnem podstawie z metalowych prętów, wokół której nakręcano włosy i nakładano na to czepiec. Na ziemi czernihowskiej oczipok miał wydłużoną, cylindryczną formę i był inspirowany wyglądem kłobuków mniszek.
Szczególne znaczenie wśród ludowych ukraińskich nakryć głowy zawsze posiadał wianek. Był to charakterystyczny element stroju głowy dziewcząt (dziewice) z różnych części Europy, którego nie wolno było nosić pannom z dzieckiem i mężatkom. Jest to jedyne nakrycie głowy, które nie pełniło żadnej funkcji praktycznej czy ochronnej, posiadając dodatkowo znaczenie apotropaiczne (magiczne, chroniące przed złem).