Charles Cochrane-Baillie (od 1890 potocznie określany jako lord Lamington, ur. 29 lipca 1860 w Londynie, zm. 16 września 1940 w Lanarkshire) – brytyjski arystokrata, polityk i administrator kolonialny. W latach 1886–1890 członek Izby Gmin, od 1890 par dziedziczny. W latach 1896–1901 gubernator Queensland, następnie od 1903 do 1907 gubernator Bombaju.
Życiorys Pochodzenie i młodość Był jedynym dzieckiem polityka Partii Konserwatywnej Alexandra Baillie-Cochrane'a, który w 1880 został kreowany parem dziedzicznym jako 1. baron Lamington. Młody Charles ukończył Eton College, a następnie Christ Church w Oksfordzie. Wcześnie wszedł do świata polityki, wiążąc się z partią ojca. W 1885 został jednym z sekretarzy ówczesnego premiera Wielkiej Brytanii, lorda Salisbury.
Kariera parlamentarna W 1885 bez powodzenia kandydował po raz pierwszy do Izby Gmin. Rok później udało mu się zdobyć mandat z okręgu St Pancras North. W 1890 odziedziczył po swoim ojcu tytuł lordowski, co automatycznie wykluczyło go z członkostwa w Izbie Gmin, ale jednocześnie dało dożywotnie miejsce w Izbie Lordów.