Na wszystkich stokach poza borem świerkowym, występują obszary lasu mieszanego i połacie lasu liściastego, a u podnóży stoków północno-zachodniego i północnego pojawiają się nawet łąki. Niemalże wszystkie stoki charakteryzują się znaczną zmiennością wysokości zalesienia, z występującymi polanami, przerzedzeniami i ogołoceniami. Wzdłuż głównego, łukowatego w rzucie poziomym grzbietu góry rozciągają się na kierunku południowy wschód – południowy zachód dwie znaczne grupy skalne, pierwsza szczytowa o długości około 470 m i nieco niżej – druga o długości około 475 m, przedzielone większym samotnym skaliskiem. Ponadto blisko podnóża stoku północnego znajduje się inna grupa skalna. U podnóża stoku północno-zachodniego przebiega fragmentarycznie napowietrzna linia przesyłowa prądu o napięciu 110 kV.
Stoki mają stosunkowo jednolite i mało zróżnicowane nachylenia. Średnie nachylenie stoków waha się bowiem od 12° (stok zachodni) do 19° (stok północno-wschodni). Średnie nachylenie wszystkich stoków góry (średnia ważona nachyleń stoków) wynosi około 15°. Maksymalne średnie nachylenie stoku zachodniego, na wysokościach około 860 m n.p.m., przy grzbietowej grupie skalnej, na odcinku 50 m nie przekracza 45°. Stoki pokryte są siecią dróg oraz na ogół nieoznakowanych ścieżek i duktów.