Metoda wielokrotnych wariantów (ang. Claremont Profile Method) – naukowa metoda klasyfikacji manuskryptów Nowego Testamentu.
Metoda wielokrotnych wariantów została opracowana w latach sześćdziesiątych XX wieku przez Ernesta Cadmana Colwella i jego studentów – Paula McReynoldsa i Frederika Wisse. Metoda ta została opracowana ze względu na niesatysfakcjonujący charakter klasyfikacji dokonanej przez Sodena.
Frederik Wisse próbował ustalić dzięki niej dokładną i szybką procedurę klasyfikacji dowolnego rękopisu Nowego Testamentu, co miało pozwolić na wskazanie głównych przedstawicieli określonych tradycji tekstualnych i ustalenie charakteru tekstualnego danego rękopisu. To umożliwiało ustalenie, jakie rękopisy powinny być cytowane w aparacie krytycznym.
Praca Wisse’a ogranicza się tylko do trzech rozdziałów Ewangelii Łukasza: 1, 10 i 20Profil Alanda omija Ewangelię Łukasza ().. Wisse tą metodą sklasyfikował ok. 1400 manuskryptów NT (według R. Waltza ok. 1500 manuskryptów). Wisse twierdził, że tą metodą może w 30 minut ustalić charakter tekstualny dowolnego dotychczas niebadanego rękopisu.