Wyraziściej wypada para diabelska, której spadkobiercami będą bohaterowie romantyczni Lysiart i Eglantyna w Euryanthe Webera, państwo Makbetowie u Verdiego, Telramund i Ortruda w Lohengrinie Wagnera.
W wersji z 1756 roku kompozytor rozbudował rolę Erinice, pogłębiając jej motywacje. Szczytowym osiągnięciem sztuki jest akt IV, na który składają się: podniosły monolog Arymana, jego kłótnia z Erinice, scena czarów, której towarzyszy chór, dwie poważne arie, dramatyczne wejście Zemsty (które nie dorównuje jednak wyrazem scenie z Furiami i Parkami z Hipolita i Arycji), balet Duchów wreszcie wezwanie do walki pochodzące od Arymana. Całość, bardzo przekonująca dramaturgicznie, różni się jednak od klasycznych układów Rameau opartych raczej na bogactwie harmonii i instrumentacji niż na rytmie i ruchu. Akt ostatni zawiera piękną scenę Erinice i jej duet z Zoroastrem. Finał, ciekawiej wypadł w wersji pierwotnej, gdzie zamiast uroczystego błogosławieństwa Oromazesa, można było usłyszeć potężny duet Zoroastra z Abramanem i potężny chór Dieux tout puissants.