Wymieranie ediakarskie – masowe wymieranie pod koniec ediakaru, 542 miliony lat temu. O jego zajściu wnioskuje się na podstawie masowego wymierania organizmów Acritarcha, nagłego zniknięcia fauny ediakarskiej i organizmów o wapniejących szkieletach oraz okresu przerwy, cechującego się nielicznymi skamieniałościami organizmów, poprzedzającego eksplozję kambryjską, w wyniku której pojawiły się zespoły organizmów odmienne od fauny ediakarańskiej.
Organizmy sprzed wymierania
thumb|Fauna ediakarańska Podczas ediakaru w zapisie kopalnym spotyka się dwie główne grupy organizmów. Pierwsza obejmuje faunę ediakarską organizmów o miękkich ciałach, które uległy fosylizacji dzięki chroniącym je matom mikroorganizmów. Druga obejmuje organizmy o zwapniałych częściach, jak Cloudina czy Namacalathus, o szkielecie węglanowym. Obie te grupy zniknęły nagle pod koniec okresu ediakarskiego, 542 miliony lat temu, wobec czego ich wyginięcie nie może reprezentować zwykłego zakończenia się okna, w którym zachowały się szczątki, jak podejrzewano wcześniej.