Pieniądze na jego odbudowę zostały darowane przez zięcia chana mongolskiego.
Z zapisów historycznych wynika, że w połowie XIV wieku klasztor był już bardzo duży; składał się co najmniej z trzech pawilonów, z których jeden znajdował się przed Budynkiem Mahawiry, a drugi z boku budynku Dharmy (znajdował się za Budynkiem Mahawiry), trzech budynków kuchennych w różnych miejscach klasztoru, kwater mnisich, łaźni, budynku Dziesięciu Tysięcy Buddów i wielu innych.
W 1948 roku klasztor został zbombardowany – spadły na niego cztery bomby. Jedna z nich przebiła dach Budynku Mahawiry i zatrzymała się na rękach jednego z siedmiu Buddów, odłamując jedynie kciuk posągu. Żadna z bomb nie wybuchła, szkody wynikły jedynie z ich upadku. W latach 80. XX wieku wykonano prace remontowe.
W 1961 roku klasztor doczekał się państwowej ochrony jako miejsce zabytków kulturalnych. Obecnie należy do grona zabytków zaklasyfikowanych jako Światowe Dziedzictwo Kulturalne i skarb narodowy.
Dzisiaj klasztor zajmuje powierzchnię ponad 50 000 m² i składa się z dwóch budynków (Budynek Mahawiry lub Śakjamuniego i Budynek Amitabhy), dwóch bram (zewnętrznej i wewnętrznej), łuku dekoracyjnego, wieży dzwonu i pawilonu, w którym przechowywane są stele.