Po zawieszeniu broni remontował sprzęt i prowadził szkolenie. W międzyczasie został przeformowany w 1 kompanię. Kompania powróciła z Lidy do Warszawy 17 lutego 1921 roku.
2 pluton reflektorów pod dowództwem pchor. Piwarskiego z jedną stacją 60 cm reflektorów, 18 lipca 1920 roku wyjechał na front z zamiarem dołączenia do 1 plutonu. Z uwagi na zmiany na froncie, 2 pluton został skierowany do dyspozycji dowództwa do tzw. "Armii Ochotniczej gen. Bułak-Bałachowicza w Kobryniu. W Kobryniu stacjonował do 25 lipca. Nocą 24/25 lipca oświetlał w boju nocnym skrzydło wojsk sowieckich atakujące stację kolejową w miejscowości Żabinka. Następnie w dniach 25 lipca do 9 sierpnia poprzez Brześć n/Bugiem, Siedlce, Warszawę, Łuków, Lublin wycofał się do Dęblina. W ramach ofensywy znad Wieprza maszerował do Lublina, następnie transportem kolejowym przybył do Chełma, skąd marszem ubezpieczonym dotarł 28 sierpnia do Włodawy. W nocy 31 sierpnia na 1 września wspierał Grupę gen. Bałachowicza w walkach nad rzeką Bug jako piechota, a nocą 4/5 września oświetlał wykonany z powodzeniem kontratak wojsk ochotniczych na stację kolejową we Włodawie. Tej nocy wykryto światłem reflektora patrol bolszewicki z ckm, który usiłował zniszczyć reflektor i zaskoczyć placówkę osłonową plutonu. W dniach 8-11 września brał udział w pościgu wraz z Grupą gen.