W ekosystemie wyróżnić można w związku z tym trzy „strukturalne” gildie brunatnic: gatunki tworzące sklepienie zbiorowiska – największe, o plechach kilkudziesięciometrowych, z długimi kauloidami rozciągającymi się od dna aż do powierzchni morza i fylloidami rozciągającymi się pod powierzchnią wody (z rodzajów: Macrocystis, Alaria) gatunki piętra pośredniego – z plechami o długości kilku metrów, rosnącymi w gęstych skupiskach (z rodzajów: Eisenia, Ecklonia, Pterygophora) gatunki piętra niskiego – z plechami rozciągającymi się tuż przy dnie (Laminaria sp.) Towarzyszą im dwie gildie tworzone przez inne glony: zespół bentoniczny – tworzony przez zielenice, sinice i krasnorosty z plechami o pokroju nitkowatym, liściastym lub krzaczkowatym, tworzące „łączki” i maty na dnie zespół inkrustujący skały, tworzony przez krasnorosty o bezpostaciowych plechach, pokrywających stałe podłoża na dnie.