Adolf Kamienobrodzki (ur. 20 stycznia 1871 w Wiedniu, zm. 19 listopada 1946 we Wrocławiu) – polski architekt.
Życiorys Urodził się w rodzinie malarza i architekta Alfreda Kamienobrodzkiego i jego żony i Józefy z domu Kretzmary. Ukończył III gimnazjum we Lwowie. W 1894 skończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej. Naukę kontynuował w paryskiej Ecole des Beaux Arts pod kierunkiem Paula Blondela. Po powrocie do Lwowa pracował w pracowni architektonicznej ojca, później w biurze inżyniera Stanisława Hołoniewskiego, a następnie u architekta Zygmunta Kędzierskiego.
Był autorem Podręcznika dla budujących oraz licznych felietonów publikowanych w „Czasopiśmie technicznym”. Od 1896 należał do Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie, był członkiem Koła Polskich Architektów we Lwowie. Zasiadał w jury podczas konkursu na projekt przebudowy kościoła św. Anny (1912) i budowy gmachu Izby Rzemiosła (1912). Pracował jako uprawniony architekt krajowego komitetu wykonawczego, ale ze względu na stan zdrowia po 1931 przeszedł w stan spoczynku. Mieszkał przy ulicy Wronowskich 11, obecna Fiłareta Kołessy.