Ehrlich starał się wykazać, że „prawo żywe” regulujące życie społeczne może różnić się od norm decyzyjnych stosowanych przez sądy. Może niekiedy być również obdarzone większym autorytetem w kulturze, a prawnicy nie mogą tego bezpiecznie ignorować. Normy decyzyjne regulują jedynie te spory, które trafiają przed oblicze sądu lub innego ciała decyzyjnego. Prawo żywe stanowi natomiast podstawę dla rutynowego kształtowania relacji społecznych. Jego źródło tkwi w zróżnicowanych związkach społecznych w których funkcjonują ludzie. Jego istotą nie jest ani konflikt ani spór sądowy, ale pokój i współpraca. To, co uznaje się za prawo zależy od rodzaju władzy, która nadaje mu znaczenie prawne wśród zamierzonych adresatów. Według Ehrlicha źródła obowiązywania prawa są mnogie. Ponieważ jednak niektóre z nich mają charakter polityczny a inne – kulturowy, mogą pozostawać ze sobą w konflikcie. Nie oznacza to jednak, że jego zdaniem wszystkie normy związków społecznych należy rozumieć jako ‘prawo’. Normy prawne (definiowane socjologicznie, a nie jurydycznie) odróżniają się od norm moralnych lub zwyczajowych tym, że ich naruszaniu towarzyszy silne odczucie odrazy, w związku z czym mają fundamentalne znaczenie dla społeczeństwa.