Średniowiecze Prawdopodobnie już w XIII w. Płakowice przeszły na własność rodu Raussendorf, do którego należały w średniowieczu liczne majątki w księstwie legnicko-jaworskim. Twórcą potęgi rodu był Heinrich von Russendorf, nazywany przez Bolka Surowego w dokumencie z 1287 r. umiłowanym i wiernym poddanym. Jego synami byli bracia Seyfried i Nicol von Raussendorf. Pod koniec XV wieku inni bracia von Raussendorf prowadzili spór prawny z radą miasta Lwówka Śląskiego o jurysdykcję nad wolną drogą przechodzącą przez miejscowość. W roku 1486 doszło do ugody i bracia zrzekli się swoich roszczeń. W Płakowicach istniał dawniej w pobliżu Bobru niewielki zamek, czy gród obronny. Jeden z braci von Raussendorf czuł się oszukany przy podziale majątku i z gniewu przekazał w testamencie w roku 1520 swoją część Płakowic razem z grodem lwóweckiej komandorii rycerskiego zakonu joannitów. Według innej wersji nadania miał dokonać Seyfried lub Nicol w wieku XIV. Po przejęciu dóbr zakonnych przez państwo pruskie w 1810 r., leżący w ruinie gród, został sprzedany chałupnikowi o nazwisku Fischer. Gdy wiosną 1812 r. Bóbr wylewając wyrządził szkody na pobliskiej łące, Fischer użył kamieni z murów zamkowych do zasypania wyrw.