thumb|Scena tropienia z psem. Le Livre de chasse de Gaston Phébus, 1405-1410, Paryż, Musée national du Moyen Âge (Cluny), Ms. français 1295 thumb|Scena polowania na jelenia, 1405-1410, Paryż, Musée national du Moyen Âge (Cluny), Ms. français 1295 Iskarz, ślednik (łac. venator, indygator) – dawniej tropiciel, łowca.
Iskarze, tropiciele śladów z XIII wieku, iskali, czyli poszukiwali w lasach miejsc pobytu zwierząt dla potrzeb łowieckich panów, którym służyli. Tego typu działalność mogła być specjalizacją łowców, psiarzy książęcych czy biskupich.
W dokumencie z kancelarii księcia mazowieckiego Konrada I z roku 1230 wymieniono razem tropicieli i przewodników psów jako poszukujących jeleni w lasach, ...cum caniductore et indigatore perlustrent silvas...Karol Buczek, Książęca ludność służebna w Polsce wczesnofeudalnej, Wrocław, Kraków 1958, s.47. W pochodzącej z roku 1250 umowie księcia kujawskiego Kazimierza z biskupem wrocławskim , zapisano ...łowcy nasi nazywani iskarzami..., ...venatores nostros qui izstare nominantur... (Błędnie zapisaną przez skrybę nazwę izstare odczytano jako iskarze). Tak jak inni łowcy czy psiarze, iskarze najprawdopodobniej podlegali urzędnikom nazywanych łowczymi.