Po czterech miesiącach, w tym charakterze, 4 marca 1920 został odesłany w pobliże linii frontu sowiecko-polskiego, po czym 15 marca wraz z żoną trafił do Polski w trybie wymiany za działacza komunistycznego Karola Radka i jego małżonkę (wymiany dokonano w Małaszewiczach).
Po powrocie do niepodległej Polski, w maju 1920 zamieszkał przy ulicy Hożej 37 m. 5 w Warszawie. Po złożeniu wyjaśnień dotyczących swojej historii i służby wojskowej w armii rosyjskiej, po czym 15 lipca 1920 został przyjęty do Wojska Polskiego. Został dowódcą oddziału uzupełnień w szwadronie zapasowym 2 pułku strzelców konnych w Pińczowie. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 1 września do 20 listopada 1920 pełnił funkcję dowódcy szkoły podoficerskiej 2 pułku strzelców konnych. Następnie w przemianowanym 2 psk na 4 pułk strzelców konnych Ziemi Łęczyckiej od 29 listopada 1920 do 30 września 1921 sprawował stanowisko dowódcy pułku. Później został dowódcą plutonu w 16 pułku Ułanów Wielkopolskich w Bydgoszczy. W 1921 postawiono mu zarzut służby w armii rosyjskiej już po powstaniu Wojska Polskiego i niechęć do powrotu do ojczyzny. Z zarzutu oczyścił go Oficerski Trybunał Orzekający. 11 czerwca 1922 został awansowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919.