Lars-Erik Ragnar Wolfbrandt (ur. 8 grudnia 1928 w Forshem w gminie Götene, zm. 23 marca 1991 w Örebro) – szwedzki lekkoatleta (sprinter i średniodystansowiec), medalista olimpijski z 1948 i dwukrotny medalista mistrzostw Europy z 1950.

Zdobył brązowy medal w sztafecie 4 × 400 metrów na igrzyskach olimpijskich w 1948 w Londynie. Sztafeta Szwecji biegła w składzie: Kurt Lundquist, Wolfbrandt, Folke Alnevik i Rune Larsson.

Na mistrzostwach Europy w 1950 w Brukseli Wolfbrandt zdobył dwa brązowe medale: w biegu na 400 metrów za Derekiem Pughem z Wielkiej Brytanii i Jakiem Lunisem z Francji, a także w sztafecie 4 × 400 metrów za zespołami Wielkiej Brytanii i Włoch (sztafeta biegła w składzie: Gösta Brännström, Tage Ekfeldt, Rune Larsson i Wolfbrandt).

Zajął 8. miejsce w biegu na 800 metrów na igrzyskach olimpijskich w 1952 w Helsinkach. Na tych samych igrzyskach odpadł w ćwierćfinale biegu na 400 metrów, a szwedzka sztafeta 4 × 400 metrów w składzie: Brännström, Ekfeldt, Larsson i Wolfbrandt odpadła w eliminacjach.

Na mistrzostwach Europy w 1954 w Bernie szwedzka sztafeta 4 × 400 metrów w składzie: Brännström, Uno Elofsson, Ekfeldt i Wolbrandt zajęła 4.