Kanialec czubaty (Lophoictinia isura) – gatunek dużego ptaka drapieżnego z rodziny jastrzębiowatych (Accipitridae). Występuje w Australii i jest endemitem.
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy opisał w 1838 roku angielski przyrodnik i przedsiębiorca John Gould, nadając mu nazwę Milvus isurus. Holotyp według Goulda pochodził z Australii; Gregory Mathews w 1911 roku ograniczył miejsce typowe do Nowej Południowej Walii. Obecnie (2025) kanialec czubaty umieszczany jest w rodzaju Lophoictinia, którego jest jedynym przedstawicielem. Nie wyróżnia się podgatunków.
Etymologia Lophoictinia: lophos „czub, grzebień”; rodzaj Ictinia Vieillot, 1816, (kanialuk). Kanialec czubaty ma na potylicy krótki czub. isura: ισος isos „równy”; -ουρος -ouros „-ogonowy”, od ουρα oura „ogon”.
Zasięg występowania Gniazduje głównie we wschodniej i południowo-zachodniej Australii. Poza sezonem lęgowym występuje także na północy kontynentu; bardzo rzadki w środkowej Australii.
Morfologia Długość ciała 50–56 cm, rozpiętość skrzydeł 131–146 cm; masa ciała 501–680 g.