W poszukiwaniu rozwiązania konfliktu izraelsko-arabskiego, w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181, która dzieliła terytorium Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. Hajfa wraz z portem i rafinerią miały znaleźć się w nowo utworzonym państwie żydowskim. Społeczność żydowska zaakceptowała plan podziału Palestyny, jednak Arabowie doprowadzili dzień później do wybuchu wojny domowej w Mandacie Palestyny. W samej rafinerii stosunki między żydowskimi i arabskimi pracownikami były bardzo dobre. Na koniec 1947 roku w zakładzie pracowało około 1700 arabskich i 270 żydowskich robotników, oraz jako pracownicy biurowi 190 Arabów, 110 Żydów i 60 Brytyjczyków. W dniu 30 grudnia 1947 roku członkowie żydowskiej organizacji paramilitarnej Irgun rzucili granaty w tłum arabskich robotników przed bramą wejściową do rafinerii. Rozwścieczeni Arabowie wtargnęli wówczas do rafinerii, gdzie doszło do pogromu żydowskich robotników. W masakrze w rafinerii w Hajfie zginęło 6 Arabów i 39 Żydów, natomiast rannych było 42 Arabów i 49 Żydów. Była to największa i najbardziej brutalna masakra ludności cywilnej do jakiej doszło w Mandacie Palestyny od czasu wybuchu wojny domowej. Społeczność żydowska powołała specjalną komisję śledczą do zbadania przyczyn i okoliczności masakry w Hajfie.