W 1949 roku klasztor znalazł się na terenie parku, w którym znajdują się także takie obiekty jak np. mauzoleum Sun Jat-sena (około 1,5 kilometra od klasztoru). Obecnie klasztor znajduje się w Strefie Krajobrazowej góry Zhong. Jest częścią oryginalnego klasztoru i zarazem jedynym istniejącym klasztorem z ponad 70 klasztorów wybudowanych w okresie Południowych Dynastii na górze Zhong. Jest często nazywany "najlepszym buddyjskim klasztorem na świecie".
Obiekty architektoniczne Najstarszymi obiektami klasztoru są Budynek Wuliang, Budynek Wielkiego Buddy oraz stela Sanjue. Budynek Wuliang (chiń. Wuliangdian). Budynek ten powstał w 1381 roku za panowania cesarza Hongwu (Zhu Yuanzhang). Mierzy 22 metry wysokości i 53,8 metra długości. Jest całkowicie wybudowany z cegieł, bez użycia drewna czy gwoździ. Potężne zakrzywione okapy nadają mu dość pałacowy wygląd. Wnętrze jest obszerne, sprawiające wrażenie spokoju. Ma trzy zwieńczone łukiem przejścia z przodu i tyłu. Jest zwany Budynkiem Bezbelkowym (chiń. wuliang). Jednak pierwotnie budynek ten był miejscem kultu Amitajusa (Buddy Nieskończonego Życia), którego imię oddawane po chińsku brzmi Wuliang.