mały|Herb hrabiowski Lanckorońskich
Jakub Lanckoroński herbu Zadora (ur. ok. 1758 w Rawie Mazowieckiej, zm. po 1825) – generał major wojsk koronnych, jeden z dowódców 14 Regimentu Pieszego im. Potockich w czasie wojny polsko-rosyjskiej w 1792 roku.
Życiorys W latach 1770–1774 uczył się w Szkole Rycerskiej w Warszawie. Zachowało się niewiele faktów z jego życia: w 1784 roku był majorem 3 maja 1789 roku był podpułkownikiem w 14 Regimencie Pieszym im. Potockich 5 marca 1792 roku został awansowany na pułkownika w 1792 roku będąc pułkownikiem i dowodząc regimentem przeszedł kampanię wojny polsko-rosyjskiej pod rozkazami ks. Józefa Poniatowskiego odszedł z czynnej służby w tym regimencie 12 marca 1794 roku w stopniu generała majora wojsk koronnych.
Piotr Ożarowski w liście do Stanisława Augusta Poniatowskiego z 28 września 1793 roku pisał o Lanckorońskim, że należał do tych „godnych oficerów, nie przyjmujących służby obcej i dochowujących raz przysiężonej Rzplitej”, którzy „są dziś bez placu”.
Na sejmie grodzieńskim 20 listopada 1793 roku zgłoszono projekt nadania Lanckorońskiemu „Nagrody wierności”.
W 1825 roku jego tytuł hrabiowski został uznany w Królestwie Polskim.