Historia Instytutu Hodowli Winorośli Historia Instytutu obejmuje dwa, założone niezależnie od siebie w latach 1926-1928, ośrodki badawcze. Jednym z nich była filia Bawarskiego Instytutu Winogrodnictwa, Sadownictwa i Ogrodnictwa (Bayerische Landesanstalt für Wein-, Obst- und Gartenbau) w majątku Geilweilerhof pod kierownictwem Petera Morio, drugim Kaiser-Wilhelm-Institut für Züchtungsforschung w Münchebergu, kierowany przez Erwina Baura. W 1926 r. Peter Morio rozpoczął nasadzenia w Geilweilerhof winorośli z próbnych krzyżowań. Dzięki tym badaniom powstały odmiany bacchus, domina, morio-muskat i optima. Przeważającą część nowych odmian stanowiły mieszańce międzygatunkowe, hodowane z nastawieniem na wysoką odporność na choroby. Kres pracom w Geilweilerhof przyniósł program „Reichsrebenzüchtung“ z 1937, wskutek którego badania nad odpornymi szczepami winogron powierzono placówkom w Münchebergu, Fryburgu Bryzgowijskim i w Geisenheim. Po II wojnie światowej Bernhard Husfeld założył „Forschungsinstitut für Rebenzüchtung“ – Instytut Badawczy Hodowli Winorośli i sprowadził do Siebeldingen najważniejsze odmiany hodowlane z Münchebergu, leżącego wówczas w Niemieckiej Republice Demokratycznej. Pierwszymi udanymi nowymi szczepami były siegfriedrebe i aris.