Cała historia konwoju była wielkim wstrząsem dla społeczności żydowskiej w Palestynie. W kolejnych tygodniach siły arabskie utrzymywały blokadę Gusz Ecjon, a Żydzi usiłowali dostarczać zaopatrzenia przy pomocy zrzutów z lekkich samolotów Piper Cub. Ich wielkość była jednak nie wystarczająca, i sytuacja Gusz Ecjon systematycznie się pogarszała. Kilkakrotnie rozważana była możliwość ewakuacji osiedli, ostatecznie jednak podjęto decyzję o ich pozostawieniu. Kierowano się przy tym głównie ich strategicznym położeniem, na drodze z Hebronu do Jerozolimy. Utrzymanie bloku umożliwiało obronę Jerozolimy od południa, skąd mogły nadejść wojska egipskie.
W sierpniu 1949 roku zdemobilizowani żołnierze Palmach założyli kibuc Netiw ha-Lamed-He, nazwany na cześć Konwoju Trzydziestu Pięciu. Jest on położony w pobliżu przejazdu konwoju. Wystawiono tam pierwszy pomnik, upamiętniający ofiary konwoju. Wzgórze, na którym doszło do bitwy, aż do 1967 roku znajdowało się na terytorium okupowanym przez Jordanię. W wyniku wojny sześciodniowej przeszło pod kontrolę Izraela. Przeprowadzono wówczas dokładną lokalizację bitwy. W 2003 roku przy kibucu Netiw ha-Lamed-He odsłonięto nowy pomnik.
Zobacz też Konwój dziesięciu (11 grudnia 1947 r.) Bitwy o Gusz Ecjon Konwój Nebi Daniel (27 marca 1948 r.)