W turnieju, uważanym za mistrzostwa świataClerici, 500 Jahre Tennis, op. cit., s. 212. (odpowiednik późniejszego Masters), niemiecko-polska para pokonała kolejno Australijczyków Case’a i Mastersa, Amerykanina Gottfrieda i Meksykanina Ramireza, a w finale w pięciu setach Amerykanów Lutza i Smitha 6:3, 2:6, 3:6, 6:3, 6:4. W parze z Fibakiem Meiler wygrał ponadto w 1975 turnieje halowe w Paryżu (finał z Nastase i Okkerem) i Londynie (finał z Connorsem i Nastase), a w 1976 turnieje w Monte Carlo (przeciwko Borgowi i Vilasowi) i Düsseldorfie (w finale z Carmichaelem i Moore’em)profil na stronie ATP Tour, zakładka aktywność, gra podwójna..
W ciągu kilkunastu lat kariery Meiler miał okazję zmierzyć się na korcie z większością znakomitości tenisowych swojej epoki. W ramach rywalizacji w turniejach zawodowych z żadnym z ówczesnych triumfatorów Wielkiego Szlema w singlu nie osiągnął pozytywnego bilansu, a szczególnie dotkliwie wygląda jego rywalizacja z Connorsem: dziesięć porażek przy jednej wygranej. Niemiec przegrał swoje jedyne mecze z Björnem Borgiem i Johnem Newcombe’em, nie zdołał też pokonać m.in. Johna McEnroe (dwie porażki), Adriano Panatty (trzy porażki) czy Stana Smitha (trzy porażki, w tym jedna walkowerem).