W 1327 roku Pucelle został ponownie wymieniony – w Biblii Roberta de Billynga, obok dwóch innych artystów: Anciau de Censa i Jacqueta MaciPełny tekst: Jehan Pucelle, Anciau de Cens, Jaquet Maci, il hont enluminé ce liure ci, ceste lingue de vermellon que vous vees fu escrite en lan de grace mil ccc et ccvii en un jueudi, darrenier jour davril, veille de mai vº die.. Autorstwo iluminacji ostrożnie przypisywane jest Pucelle’owi, który miał wykonać siedemdziesiąt cztery inicjały. Obie prace w dwóch wymienionych rękopisach (Brewiarzu Belleville i Biblii Billynga) mają odmienny charakter, mimo iż powstały w tym samym czasie Dostępne także na: JSTOR..
W latach 1325–1328 powstało największe dzieło Pucelle’a: Godzinki Joanny z Évreux. Styl wykonania miniatur w godzinkach odbiega od stylu znanego z dwóch poprzednich manuskryptów. Został on wykonany dla Joanny z Évreux, trzeciej żony króla francuskiego Karola IV Pięknego.
Określenie pucelle oznaczało w języku starofrancuskim pannę, dziewicę (damsel, demoiselle). W Brewiarzu Belleville artysta umieścił swoją prawdopodobną sygnaturę, zakodowaną w formie rebusu. Znakiem Pucelle’a była łątka (ważka), nazywana wówczas owadem dziewicy.