Bączek żółtawy (Ixobrychus sinensis) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny czaplowatych (Ardeidae). Występuje w Azji Południowej, Południowo-Wschodniej i Wschodniej, a także na niektórych wyspach Oceanii. Niezagrożony wyginięciem.
Taksonomia Gatunek opisał po raz pierwszy Johann Friedrich Gmelin w roku 1789. Nadał mu nazwę naukową Ardea Sinensis. Holotyp pochodził z Chin. Tworzy nadgatunek z bączkiem amerykańskim (I. exilis) i bączkiem zwyczajnym (I. minutus). Monotypowy.
Morfologia Długość ciała wynosi 30–40 cm, masa ciała 92–104 g, rozpiętość skrzydeł 45–53 cm. Richard McGregor podaje następujące pozostałe wymiary dla samca: długość dzioba 51 mm, długość skrzydła 124 mm, długość ogona 38 mm, długość skoku 44 mm. U samca wierzch głowy i czub szaroniebieskie. Czoło brązowe, gardło piaskowobrązowe, szyja płowa po bokach, wierzch ciała rudy do piaskowobrązowego. Jasne pokrywy skrzydłowe kontrastują z czarniawymi lotkami. Spód skrzydła szary. Spód ciała piaskowobrązowy. Sterówki czarne. Dziób długi, cienki, o barwie kości słoniowej;