thumb|Teleskop Huygensa o ogniskowej 64 m z obiektywem poruszanym za pomocą linki Teleskop powietrzny (ang. aerial telescope) – odmiana ekstremalnie długoogniskowego refraktora pozbawionego tubusu, używanego w II połowie XVII wieku.
Obiektyw teleskopu (w postaci pojedynczej soczewki) umieszczony był w ruchomej oprawie, przymocowanej poprzez przegub kulowy do szczytu wysokiego słupa lub wieży. Oprawa ta połączona była naprężoną linką lub sztywnym prętem z okularem, trzymanym w ręce przez stojącego na ziemi obserwatora. Obserwator zmieniając swoje położenie mógł obracać obiektywem, kierując teleskop na wybrany fragment sfery niebieskiej. Wynalezienie tego rodzaju teleskopu przypisuje się holenderskiemu astronomowi i fizykowi Christiaanowi Huygensowi i jego bratu Constantijnowi, ale nie ma co do tego absolutnej pewnościKing, Henry C. (2003), The history of the telescope, .
Teleskopy powietrzne (wraz z innymi stosowanymi w zbliżonym czasie ekstremalnie długoogniskowymi refraktorami) były próbą eliminacji aberracji chromatycznej i aberracji sferycznej, ograniczającej użyteczność instrumentów wyposażonych w obiektyw w postaci pojedynczej soczewki.