Podczas powstania warszawskiego w rejonie ulicy Ceglanej toczyły się walki. 1 sierpnia 1944 powstańcy zajęli znajdujące się pod nr 4/6 magazyny browaru Haberbusch i Schiele, gdzie przechowywano duże zapasy jęczmienia. Zboże zabierane z magazynów browaru, będące głównym składnikiem „zupy plujki”, miało duże znaczenie dla sytuacji żywnościowej powstańców i ludności cywilnej w śródmieściu. Magazyn stanowił ich źródło zaopatrzenia w żywność do kapitulacji powstania. W nocy z 1 na 2 sierpnia na ulicy zaczęto wznosić trzy barykady, z których najsilniejsza znajdowała się przy ul. Żelaznej (pozostałe dwie zbudowano przy ul. Waliców i przy ul. Ciepłej). Rejon ulicy pozostawał w rękach Polaków do kapitulacji powstania.
Podczas II wojny światowej zniszczeniu uległa większość zabudowy ulicy. Po wojnie fragment miasta, przez który przebiegała ulica, był nazywany Dzikim Zachodem.
Uchwałą Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 27 października 1951 ulicy Ceglanej nadano nazwę ulica I. L. Pereca.
W latach 1950–1952 pod nr 21 wzniesiono dwa socrealistyczne budynki Mennicy Państwowej według projektu Józefa Jaszuńskiego. Pierwsze monety – z datą wsteczną 1949 – wyprodukowano tutaj w 1953.