Narodowy Związek Chłopski – polska partia polityczna w Królestwie Polskim działająca w środowisku wiejskim.
Narodowy Związek Chłopski został utworzony pod koniec 1912 r. przez działaczy ludowych, skupionych wokół tajnego pisma „Polska” którzy w 1908 r. opuścili szeregi Ligi Narodowej i Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego kontestując ugodową i orientującą się na Rosję politykę Koła Polskiego w DumieTadeusz Wolsza, Narodowa demokracja wobec chłopów w latach 1887-1914, Warszawa 1992, s. 225-226 (tzw. Fronda). Na czele tej grupy stał założyciel i redaktor pisma Aleksander Zawadzki. NZCh głosił hasła solidaryzmu klasowego, a w sporach orientacyjnych zajmował zdecydowanie antyrosyjskie stanowiskoTadeusz Łepkowski, Słownik historii Polski. Warszawa 1973, s. 269.. Działacze NZCH walczyli o „zupełną niepodległość Polski w jej dawnych granicach, w bratnim przymierzu z Litwą i Rusią”, popierali też ideę rozwiązania kwestii polskiej niepodległości w oparciu o Austro-Węgry. Byli rzecznikami rozwoju wsi, stąd działali na rzecz powstającej spółdzielczości i kółek rolniczych. Działacze związku głosili też hasła antysemickie. NZCh rywalizował z endecją o wpływy w środowiskach konserwatywnych, a z ruchem zaraniarskim o wpływy na wsi.