Zjednoczenie Ludowe – polskie stronnictwo ludowe działające wśród chłopów Królestwa Polskiego w latach 1917-1918.
Działalność Powstało 19 lutego 1917 roku w wyniku zjednoczenia wcześniej istniejących drobnych grup politycznych działających na wsi w Kongresówce, które połączyła niechęć do Polskiego Stronnictwa Ludowego – „Wyzwolenie”. Uzyskali oni poparcie duchowieństwa katolickiego i Ligi Państwowości PolskiejIstotną rolę w organizowaniu ZL odegrał działacz LPP a zarazem jeden z kierowników Wydziału Kółek Rolniczych przy Centralnym Towarzystwie Rolniczym Zygmunt Chmielewski. a także funkcjonariuszy Departamentu Wojskowego NKN skupionych wokół działacza PSL – „Piast” z Galicji – Jana Dąbskiego. Deklarację zjednoczeniową podpisali: w imieniu Narodowego Związku Chłopskiego – Bronisław Jakubowski, Jan Mazur, Aleksander Olkiewicz, Józef Piasecki, Antoni Piątkowski, Polskiego Związku Ludowego – ks. Wacław Bliziński, Adam Cieśla, ks. Stanisław Dziennicki, Adam Lewicki, Mikołaj Łazęcki, Leon Siemieński, Wacław Wojtulanis oraz w imieniu Partii Ludowej – Zygmunt Chmielewski, Jan Sadlak, Paweł Czuba, Jan Czuba, Piotr DanyszJan Molenda, Polskie Stronnictwo Ludowe w Królestwie Polskim 1915-1918, Warszawa 1965, s. 249.