W maszynach na parę nasyconą wyposażonych w suwak płaski wyrównywacze ciśnienia nie były potrzebne. Różnica ciśnień powodowała uniesienie się suwaka i otwarcie przepływu między komorami. Pierwsze wyrównywacze ciśnienia obsługiwane były ręcznie przez maszynistę. Niedługo potem wprowadzono samoczynne wyrównywacze ciśnienia. Polską konstrukcją tego typu były wyrównywacze inż. Tatary. Po wojnie stosowano także suwaki Trofimowa oraz rzadko suwaki Nikolai - w niektórych maszynach poniemieckich i w amerykańskim Ty246.
Wyrównywacze ciśnienia Tatary thumb|left|Plany konstrukcyjne wyrównywaczy ciśnienia inż. Tatary.thumb|left|Odsłonięte wyrównywacze ciśnienia Tatary na Ty37. Skonstruowane przez inż. Franciszka Tatarę. Stosowane między innymi w TKt48 (w większości egz.), Pt47, Pt31, Ty45, OKz32, Ty37, Ol49 (w większości egz.). Jest to konstrukcja zewnętrza montowana ponad suwakami rozrządu maszyn parowych. Ma postać przewodu o kształcie zbliżonym do odwróconej litery U, zakończonego z obu stron specjalnymi zaworami. Najważniejszym elementem urządzenia są zawory połączone przewodem z komorami cylindra. Mają postać krążka z wklęsłym dnem, zamkniętego w cylindrycznym korpusie. Góra korpusu jest otwarta, połączona z przewodem, natomiast górna część ścianek korpusu posiada na obwodzie otwory połączone z komorą cylindra.