Josifianie drukowali również ulotki przeznaczone dla ogółu wiernych.
Represje przeciwko josifianom Władze radzieckie uważały josifian za najbardziej niebezpieczną grupę duchowieństwa prawosławnego, z uwagi na głoszone w tym środowisku antyrządowe, monarchistyczne poglądy. Represje rządowe zadecydowały ostatecznie o upadku ruchu. W listopadzie 1929 aresztowany i skazany na 10 lat łagru został biskup gdowski Dymitr, którego oskarżono o kierowanie cerkiewną grupą kontrrewolucyjną. W roku następnym na karę łagru skazano także biskupa Sergiusza (Drużynina); obaj zginęli w tej samej dekadzie. W latach 1932–1933 doszło do masowych aresztowań popierającego Józefa duchownych. Ostatnia parafia utożsamiająca się z ruchem josifiańskim działała w Lesnym pod Leningradem do 1943.
Metropolita Józef został aresztowany w 1930 i skazany na pięć lat łagru, które zamieniono mu na zsyłkę do Kazachstanu, do Czymkentu. Nielegalnie służył w sympatyzujących z nim parafiach, wyjeżdżając nawet do Ałma-Aty. W 1937 padł ofiarą wielkiego terroru, oskarżony o działalność kontrrewolucyjnej i rozstrzelany.
Po śmierci Józefa część jego dawnych zwolenników wróciła w jurysdykcję Patriarchatu Moskiewskiego, inni zaś współtworzyli Cerkiew katakumbową.
Przypisy
Kategoria:Antysergianie