Argument z cudu – argument na istnienie Boga mówiący o tym, że skoro istnieją zjawiska, których nie może zdziałać żadne stworzenie – cuda – to czyni je Bóg, a tym samym daje w nich osobiste, naocznościowe świadectwo o sobie. Argument dotyczyć może także prawdziwości religii lub innych aspektów. W filozofii nauki argumentem z cudu określa się argument na rzecz realizmu naukowego jako najlepszego filozoficznego wyjaśnienia faktu sukcesu nauki.
Teologia katolicka W teologii katolickiej cud był argumentem na bóstwo Jezusa czy wiarygodność chrześcijaństwa bądź Objawienia.
Piotr w dniu Zesłania Ducha Świętego odwołał się do cudu jako argumentu na wiarygodność posłannictwa Jezusa Chrystusa. Użył on terminów dynameis (dzieła mocy Bożej ukazane w cudownym fakcie), terata (niezwykłe czyny) oraz semeia (znaki, w których objawia się zbawiające działanie Boga). Te terminy wskazują na konkretne cechy i funkcje cudów, które wskazują na Boga jako ich autora. Przy okazji uzdrowienia chromego Piotr powiązał argument z cudu z argumentem biblijnym i wydarzeniami zbawczymi dokonanymi przez Jezusa. Szczepan, używając argumentu z cudu, przedstawił historię zbawienia, w której nakreślił cudowne dzieła Boga.