Tamta zima (norw. Fimbulvinteren) – wojenna powieść obyczajowa norweskiego pisarza Sigbjørna Hølmebakka, opublikowana w 1964. Pierwsze polskie wydanie ukazało się w 1972 nakładem Wydawnictwa Poznańskiego, w tłumaczeniu Adama Wysockiego.
Treść Powieść, choć fikcyjna, opiera się na autentycznych doświadczeniach wielu norweskich rodzin, które przeżyły tragedię zniszczenia przez niemieckich nazistów rejonu Finnmarku i północnego Troms zimą 1944/1945, podczas akcji wypędzenia (tzw. ewakuacji) ludności cywilnej. Masowo i planowo palono wtedy wsie, wybijano bydło, drogi, mosty, nabrzeża i łodzie rybackie wysadzano i zatapiano. Praktycznie cały region kraju zamienił się w zgliszcza. Ludność, skomasowaną na łodziach, kutrach lub ciężarówkach wyekspediowano na południe. Był to okres jesiennych sztormów, a szlaki wodne były zaminowane. Niebo i wodę opanowały radzieckie siły wojskowe. Niemcy przewidywali już na etapie planów 25-procentowy ubytek ludności. Wszystko to uzasadniano troską o to, by norweskie rodziny i ich dobytek nie wpadły w ręce Rosjan atakujących od strony Finlandii. Części ludności udało się zbiec w góry i przetrwać, mimo akcji tropiących. W wielu przypadkach Niemcy stosowali tzw. domy-pułapki (lub kościoły-pułapki): w spalonej wsi oszczędzano jeden budynek, gdzie po kilku dniach powracała zbiegła ludność.