Nanputuo si () – chiński klasztor buddyjski poświęcony bodhisattwie Guanyin.
Historia klasztoru Klasztor został założony przez mnicha Qinghao, który żył w okresie panowania dynastii Tang (618-907). Na kolumnie Budynku Mahawiry znajduje się następujący kuplet: Wybudowany w czasie dynastii Tang podczas okresu panowania kaiyuan, skierowany tyłem do szczytu Wulao, a przodem do góry Taiwu Okres kaiyuan (開元; 713-741) był środkowym okresem z trzech podczas panowania cesarza Xuanzonga (pan. 712-756). Klasztor powstał więc zapewne pomiędzy 713 a 741 rokiem. Znajduje się w rejonie południowo-wschodniego wybrzeża Chin, w południowo-zachodniej części wyspy Xiamen, u stóp łańcucha górskiego Wulaofeng (szczytów Pięciu Starych Ludzi), w pobliżu Uniwersytetu Xiamen. Pierwotna nazwa klasztoru to Sizhou. W okresie panowania dynastii Song (960–1279) klasztor został rozbudowany przez mnicha Wencui i przemianowany na Wujinyan (Skała Bez Granic).
W roku 1341, za panowania dynastii Yuan (1279–1368) klasztor uległ zniszczeniu, jednak został odbudowany w 1368 roku, pierwszym roku panowania cesarza Zhu Yuanzhanga (朱元璋; pan. 1368–1398) z Mingów (1368–1644). W tym też czasie mnich Jueguan zmienił nazwę klasztoru na Puzhao (Klasztor Oświecający Wszechświat). W klasztorze przebywały setki mnichów.