Shingon pochodzi ze środkowego okresu rozwoju buddyzmu tantrycznego w Indiach. Buddyzm ten rozprzestrzenił się z Indii na całą centralną Azję, Chiny i dotarł do Japonii. Nauki oparte są na tantrach , oraz zawierającej mantrę siurangama. Tantry owe zawierają dwie mandale: i . Shingon obejmuje praktykę tantr w formach tantrycznych (po tybetańsku nazywa się je jidamami) takich jak , oraz . Celem praktyki shingon jest zrealizowanie Dharmakai poprzez praktykę mantr, mudr i wizualizacji (jidama) w jego mandali. Zrealizowanie owej Dharmakai czyli "pierwotnego buddy", czy też "kosmicznego buddy", prowadzi do oświecenia. Mantrajanę Shingon można otrzymać jedynie za pomocą inicjacji przez odpowiednio zrealizowanych mistrzów tantrycznych przekazów. Jedną z inicjacji jest ceremonia , która odbywa się na górze Kōya. Praktyka w shingon opiera się w szczególności na praktyce form tantrycznych (jidamów) zwanych (w nawiasach nazwy w sanskrycie i języku japońskim): Król Mądrości Acialanatha (sans. Acalanātha Vidyārāja, jap. 不動明王 Fudō Myōō), Bodhisattwa Akasiagarbha (sans. Ākāśagarbha, jap. 虚空蔵菩薩 Kōkūzō Bosatsu), Budda Akszobhja (sans. Akṣobhya, jap. 阿閦如来 Ashuku Nyorai), Budda Amitabha (sans. Amitābha, jap. 阿弥陀如来 Amida Nyorai), Bodhisattwa Awalokiteśwara (sans. Avalokiteśvara, jap. 観音菩薩 Kannon Bosatsu), Budda Bhajszadźjaguru (sans.