Po I wojnie światowej Elżbieta często przebywała na Węgrzech, m.in. w Sárospataku. Wraz z córką Luizą i jej narzeczonym kapitanem Ostenburgiem byli gorącymi zwolennikami restauracji monarchii na Węgrzech, ale chociaż regencję (od 1919 r.) adm. Miklósa Horthyego, adiutanta Franciszka Józefa, przyjęli z ulgą, to jednak uważali za przejściowąLuiza była przy cesarzowej Zycie podczas przyjazdu cesarza Karola z małżonką na Węgry w 1921 r., za: Bencsik Gábor, Horthy Miklós, Budapeszt: M. Mercurius, 2003, s. 131-132. Następnie była więziona w Bratysławie za działalność pro węgierską na Słowacji, za: Matylda z Windisch-Graetzów Sapieżyna, My i nasze siedliska, Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2004, s. 378-379..
Elżbieta w latach 30. XX w. przetłumaczyła z węgierskiego szereg książekTłumaczenia Elżbiety Esterházy z Tihamér’a Tóth’a w katalogu WorldCat..