zniesiono im ograniczenia dot. wyświęcenia duchownych greckich.
Na początku jesieni władze centralne dowiedziały się o powstaniu. Senat uznał zagrożenie za znaczące, porównywalne z tradycyjnym wrogiem republiki, czyli Genui. Pierwszą reakcją było wysłanie negocjatora na wyspę. Negocjacje się nie powiodły, więc Wenecja przystąpiła do zbierania armii w celu stłumienia buntu szukając wsparcia u papieża, króla węgierskiego, wielkiego mistrza szpitalników, króla Neapolu, doży Genui i innych łacinników. Wielu z nich wsparło Wenecjan flotą oraz żołnierzami. Wielka armia szybko pokonała wojska powstańcze, zaaresztowano głównych przywódców rewolty, niedobitki powstańców znalazły schronienie w górach. Mniejsi przywódcy prowadzili wojnę partyzancką ze zmiennym szczęściem. Ostatecznie ostatni rebelianci pokonani zostali w 1368 roku.
Bibliografia McKee, Sally (December 1994), „The Revolt of St Tito in fourteenth-century Venetian Crete: A reassessment”, Mediterranean Historical Review 9 (2): 173–204 Setton, Kenneth (1976). The Papacy and the Levant, 1204-1571, Vol. 1: The Thirteenth and Fourteenth Centuries. American Philosophical Society. s. 249–257.
Kategoria:Wojny w historii Wenecji Kategoria:Powstania w Europie Kategoria:Historia Krety