Daniel Pawłowski herbu Jastrzębiec (ur. 24 XII 1627 na Wołyniu, zm. 21 VIII 1673 w Rawie) – polski zakonnik rzymskokatolicki, jezuita, pisarz teologiczny.
Życiorys Urodził się w rodzinie ruskiej. Na katolicyzm łaciński przeszedł w kolegium jezuitów w Ostrogu. Wstąpił do zakonu 10 IX 1642 w Krakowie. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1654 w Poznaniu. W latach 1655–1658 przebywał w prowincji niemieckiej: odbył trzecią probację w Oettingen, wykładał dialektykę i logikę w Eichstätt. Po powrocie do Rzeczypospolitej profesor kontrowersji w Kaliszu (1658–1659), filozofii i matematyki w Poznaniu (1659–1660), teologii polemicznej tamże (1660–1662) oraz teologii dogmatycznej we Lwowie (1662–1663) i Poznaniu (1663–1668), prefekt kolegium jezuitów w Kaliszu (1668–1669), profesor teologii dogmatycznej w Krakowie (1669–1672) oraz instruktor trzeciej probacji w Jarosławiu (1672–1673). Kasper Niesiecki pisze o nim: ślub uczynił, z żadnej się ani funkcji, ani miejsca starszym nie wymawiać; mąż świątobliwy.