Po dwóch latach udało się przeprowadzić odbudowę, której koszt wyniósł 4000 talarów. W 1843 roku zadecydowano o kolejnej modernizacji, w związku z czym na pół roku powstał nowy tymczasowy most. Następne prace, na które wydano 3000 talarów, miały miejsce w październiku i listopadzie 1860 roku.
Wiosną 1871 roku rozpoczęto budowę nowego mostu w jego obecnej lokalizacji, niedaleko poprzedniej przeprawy. Plany mostu opracował budowniczy Theine. Długość nowego mostu wynosiła 79 m, a szerokość 10 m. Most opierał się na trzech kamiennych filarach, na których opierały się dwa żelazne przęsła. Środkiem mostu biegła wybrukowana jezdnia, a po obu stronach znajdowały się wyłożone drewnianymi belkami chodniki. Most ten uchodził za ozdobę miasta.
Na krótko przed rozpoczęciem I wojny światowej w 1914 roku w miejscu poprzedniego oddano do użytku nowy, betonowy most. Został on wysadzony 30 marca 1945 roku o godzinie 4.00 rano, w Wielki Piątek w trakcie walk o Racibórz przez wycofujących się niemieckich żołnierzy. Niedługo później żołnierze radzieccy zbudowali 100 m na wschód od wysadzonej przeprawy most pontonowy.