Z dniem 1 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia majoraDz. Rozk. Wojsk. Nr 9 z 28 stycznia 1919 roku, poz. 329. i wyznaczony na dowódcę V batalionu saperów w Krakowie. W 1919 był polowym szefem Inżynierii i Saperów przy dowództwie Frontu Galicyjskiego i szefem Inżynierii i Saperów Dowództwa Okręgu Generalnego „Lwów”, a w roku następnym dowódcą Grupy Inżynierii Nr 5.
W 1921 powrócił na stanowisko szefa Inżynierii i Saperów DOGen. „Lwów”, a następnie Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. Od 1 czerwca 1921 pozostawał w ewidencji 6 pułku saperówSpis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 342, 702.Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 47 z 25 listopada 1922. W 1922 został czasowo odkomenderowany na Politechnikę Lwowską w charakterze wykładowcy z pozostawieniem na dotychczasowym stanowisku, a także skierowany na stanowisko dyrektora nauk organizowanego Wydziału Inżynierii w Głównej Szkole Artylerii i Inżynierii w Warszawie. W latach 1923–1926 był szefem Inżynierii i Saperów w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie.