Mahāvastu lub Mahāvastu-Avadāna – spisany mieszanką sanskrytu i prakrytów kanoniczny tekst buddyjski, uznawany za historyczne wprowadzenie do Winaji (reguły życia monastycznego). Traktat powstał pomiędzy II wiekiem p.n.e., a IV wiekiem n.e. w obrębie Lokottarāvady, jednej z wczesnych szkół buddyjskich.
Informacje ogólne Lokottarāvada wyodrębniła się z Mahasanghiki (wielka sangha) szkoły, powstałej w wyniku pierwszej schizmy (IV wiek p.n.e., po drugim soborze buddyjskim). Cechą wyróżniającą Lokottarāvadinów był doketyzm, czyli uznanie natury Gautamy Buddy za nieziemską (lokottara) i wynikające z tego założenie pozorności jego zewnętrznej, ludzkiej postaci.
Łączona z nimi Mahāvastu jest kompilacją tekstów zebranych na przestrzeni setek lat najprawdopodobniej pomiędzy II wiekiem p.n.e., a IV wiekiem n.e. Traktat został napisany w tzw. „sanskrycie mieszanym” (lub inaczej „sanskrycie buddyjskim”), opartym na proto-kanonicznch prakrytach, w niektórych partiach tekstu wykazujących znaczne podobieństwo do języka palijskiego.
Treść, a miejsce w kanonie Treść to biografia Siakjamuniego, którą zgodnie z doktryną Lokottarāvadinów wzbogacono o towarzyszące jego życiu liczne opisy cudów, a z czasem uzupełniono o dżataki (wcześniejsze żywoty Buddy) oraz awadany (legendy).